Γράψανε Για Εμάς...

Ο κ. Κωνσταντινίδης Νεκτάριος- Γεώργιος, κριτικός θεάτρου από την εφημερίδα "Ελεύθερος" γράφει για εμάς στο blog του:

Πολλές ενδιαφέρουσες παραστάσεις έχουμε παρακολουθήσει από ερασιτεχνικές ομάδες και θιάσους που έχουν ιδρυθεί από ιδιώτες, Δήμους, Κοινότητες ή οργανισμούς. Σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και πανεπιστημιακοί σύλλογοι ασχολούνται με κέφι, μεράκι και αγάπη για την προετοιμασία μιας θεατρικής παράστασης.
Ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί η θεατρική ομάδα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που ξεκίνησε τη δράση της το 1992. Η ομάδα αποτελεί μέλος του Πανελλήνιου Συλλόγου Ερασιτεχνικού Φοιτητικού Θεάτρου (μη κερδοσκοπικού και μη κυβερνητικού χαρακτήρα), ο οποίος διοργανώνει το Πανελλήνιο Φεστιβάλ Φοιτητικού Θεάτρου.
Στην πολύχρονη δημιουργική παρουσία της, οι φοιτητές έχουν αναμετρηθεί με κλασσικούς και ποικίλους σύγχρονους συγγραφείς μέσα από έργα έντονα κοινωνικού και πολιτικού χαρακτήρα : «Θεός» του Woody Allen, «Το Σακάκι που βελάζει» του Stanislaw Statigief, «Βάκχες» του Ευριπίδη, «Το κλουβί με τις τρελές» του Harvey Ferstin, «Άμλετ II» του Sam Bobrick, «Ο Θάνατος» του Woody Allen, «Ο Δίκρανος Ντίσνευ» του Philip Ridley, «Έντμοντ» του David Mamet, «Με δύναμη από την Κηφησιά» των Κεχαΐδη-Χαβιαρά, «Ωραία φάση» του Λένου Χρηστίδη, «Όλο Σπίτι, Κρεββάτι, Εκκλησία» των Dario Fo – Franka Rame, «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» του Dario Fo, «Mort (Άδης)» του Terry Pratchet, «Πυριτιδαποθήκη» του Dejan Dukovski, «Αόρατος θίασος» και «Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Salome» του Oscar Wilde, «Ατρείδες εν Συντομία» των Μπαλωμένου – Ριζόπουλου, «Ο Ρόζενγκραντς και ο Γκίλντερστερν είναι νεκροί» του Tom Stoppard, «Ελευθερία στη Βρέμη» του R. W. Fassbinder, «Ο Δράκος» του E. Svarts, «Το παιχνίδι της σφαγής» του E. Ionesco, «Κοίτα τους» του Μ. Ποντίκα, «Camino Real» του T. Williams, «Ο Πρίγκιπας των Λύκων» του Π. Πασχίδη, «Ευρυδίκη» του Jean Anouilh, «Οι Αρχάγγελοι δεν παίζουν Φλίπερ» του Dario Fo, «Ο Ιάκωβος και ο Αφέντης του» του Milan Kundera και «Εντελώς αναξιοπρεπές» του Βασίλη Κατσικονούρη.
Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον και την τελευταία δουλειά της ομάδας που καταπιάστηκε με το «Roberto Zucco» του Γάλλου Bernard-Marie Koltès. Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί κάνοντας μια απόπειρα καθαρής και απλής σκηνικής ανάγνωσης κατορθώνουν ν’ αποδώσουν σε ικανοποιητικό βαθμό ένα απαιτητικό κείμενο. Η σκηνοθεσία επέλεξε τη λιτότητα στο σκηνικό χώρο και στα κοστούμια δίνοντας προτεραιότητα στη δυναμική του λόγου.

Τον ευχαριστούμε πολύ όχι μόνο για την κριτική του αλλά και που ήρθε να μας παρακολουθήσει...

Το πλήρες άρθρο θα το βρείτε εδώ:

Κριτικες θεατρικων παραστασεων

Δελτιο Τυπου

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΤΣΟΥΚΟ
Ένας «μυστικός πράκτορας».
Ένα φυσιολογικό και λογικό αγόρι.
…Σίγουρα ωραίο αγόρι. …Τόσο γλυκός, τόσο καλός. …
…Απ’ τη ράτσα εκείνων που κάνουν τους άλλους να θέλουν να βάλουν τα κλάματα και μόνο που τους κοιτάνε.
Ένας δολοφόνος. Ένας φονιάς.
Ένας τρελός. Ένας ήρωας.

…ο καλύτερος τρόπος για να ζήσεις ήσυχος είναι να γίνεις διάφανος όσο ένα τζάμι, όπως ένας χαμαιλέων πάνω σε μια πέτρα, να περνάς μέσ’ απ’ τους τοίχους, να μην έχεις ούτε χρώμα ούτε μυρωδιά· το βλέμμα των ανθρώπων να σε διασχίζει και να βλέπει
τους άλλους πίσω από σένα, σα να μην ήσουν εκεί.

Πρέπει να φύγω γιατί πρόκειται να πεθάνω. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν ενδιαφέρεται για κανέναν. Κανείς.

Ένας χρόνος εκατό χρόνια, το ίδιο κάνει· αργά ή γρήγορα όλοι θα πεθάνουμε, όλοι.

Δεν θέλω να πεθάνω. Πρόκειται να πεθάνω.

Δεν μου καίγεται καρφί για τη ζωή μου. Σας ορκίζομαι πως δε μου καίγεται καρφί.

Οι φύλακες δεν υπάρχουν. Αρκεί να μην τους βλέπετε. …Πέρα απ’ τους τοίχους υπάρχουν άλλοι τοίχοι, υπάρχει πάντα η φυλακή.
Να δραπετεύετε απ’ τις στέγες, προς τον ήλιο. Δεν θα βάλουν ποτέ έναν τοίχο ανάμεσα στον ήλιο και τη γη.

Όταν προχωρώ, ξεχύνομαι, δεν βλέπω τα εμπόδια κι επειδή δεν τα ’χω κοιτάξει, πέφτουν από μπρος μου μόνα τους.

Είμαι μοναχικός και δυνατός. Είμαι ένας ρινόκερος.


ROBERTO ZUCCO του Bernard-Marie Koltθs
Μια αληθινή ιστορία& ένα τραγικό πεπρωμένο.
Μια καλοφτιαγμένη θεατρική δομή, 15 σύντομες σκηνές με συγκεκριμένα στιγμιότυπα απόλυτα βιωματικού-σωματικού χαρακτήρα, καταστάσεις όπου η σύγχυση, η απελπισία, ο φόβος, ο έρωτας-θάνατος είναι συνεχώς παρόντα.
Μια υποδειγματική πορεία όπου «η απλή επιλογή μιας πράξεως σκοτώνει τις άλλες προτιμήσεις».
Βολές εναντίον στερεοτύπων, αισθημάτων και αξιών με λόγο δυνατό και στέρεο, απολαυστικό και συνταρακτικό.

Από τη θεατρική ομάδα του ΕΜΠ
http://www. theatre.ntua.gr
http://roberto-zucco.blogspot.com
e-mail: zucco@theatre.ntua.gr
12 – 21 Ιουνίου 2008
Θέατρο Χυτήριο
Ιερά Οδός 44, Γκάζι (Στάση Μετρό Κεραμεικός)
Ώρα έναρξης παραστάσεων: 21.30΄

...ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΝΑ ΠΩ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΡΧΙΣΕ ΠΟΤΕ.
MΙΚΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ

...ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΕΙ,
ΩΣΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕ ΑΡΓΑ, ΑΒΕΒΑΙΑ ΒΗΜΑΤΑ
ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ.
ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ


OΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ: ΕΓΝΟΙΕΣ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, ΟΝΕΙΡΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ - ΠΟΥ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ.
KΑΘ' ΗΜΕΡΑΝ ΒΙΟΣ

KΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΦΟΡΟΥΣΕ ΠΑΝΤΑ ΦΑΡΔΙΑ ΦΟΡΕΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΠΑΖΕΙ
ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟ
ΠΟΥ ΔΕ ΓΙΝΑΜΕ.
MΗΤΡΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

TΟΣΟ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΣ, ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΚΑΤΙ ΤΟΥΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΣΑ
ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΦΗΝΑΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ.
AΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ

KΙ ΑΞΑΦΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙΣ Σ' ΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑ ΟΛΗ ΤΗ ΛΗΣΜΟΝΙΑ
Η Σ' ΕΝΑ ΛΟΓΟ ΑΣΤΟΧΑΣΤΟ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ.
NΥΧΤΑ

YΠΟΠΤΟΙ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΝ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ –
ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΟΥΛΙΑ.
ΠΟΙΗΤΕΣ

ΓΙ' ΑΥΤΟ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΜΗΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ: ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ. MΗΝ ΞΥΠΝΑΣ:
ΘΑ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΙΣ.
ΠΕΙΡΑ ΑΙΩΝΩΝ


KΙ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΘΑΨΕΤΕ ΚΟΝΤΑ ΚΟΝΤΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ.
EΡΩΤΑΣ

...ΠΑΝΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.
TΟ ΤΕΛΕΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

TΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ ΤΟΥ ΤΟ ΑΦΗΣΕ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΩΝ ΣΚΥΛΙΩΝ.
MΕ ΤΟ ΣΑΚΚΑΚΙ ΤΟΥ ΣΚΕΠΑΣΕ ΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑ.
ΔΡΑΠΕΤΗΣ

OΤΑΝ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑΜΕ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΕΚΟΥΝ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΣΤΗ ΚΑΜΑΡΑ.
KΙ ΑΞΑΦΝΑ ΟΛΟΙ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΝΕΚΡΟ
ΤΟ ΧΤΕΣΙΝΟ "ΠΑΛΙΟΣΚΥΛΟ".
YΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ

TΟΤΕ ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ. EΓΩ, ΑΦΕΛΗΣ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ, ΠΗΓΑ ΚΙ ΑΝΟΙΞΑ. KΙ ΕΤΣΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ
ΘΛΙΨΗ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
EΠΙΜΥΘΙΟ


...ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙΡΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ Η ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ -
Σ' ΑΥΤΟ ΕΓΚΕΙΤΑΙ Η ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΜΟΥ.

...ΕΓΩ ΟΛΑ ΤΑ ΞΕΡΩ, ΟΛΑ ΤΑ ΕΖΗΣΑ - ΜΟΝΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΥΠΟΠΤΕΥΘΕΙ ΠΟΣΟ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ'ΝΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ...

...ΑΛΛΑ ΤΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ, ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΝΑ ΠΩ, ΤΑ ΧΑΝΩ, ΕΤΣΙ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ.

...Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΑΠ' ΤΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΜΑΣ ΓΙΑ Ν' ΑΡΧΙΣΕΙ...

KΙ, Ω ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙΤΕ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠ' ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ...

...Ω, ΑΝ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥ
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΚΑΠΩΣ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΑ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΠΕΙΝΟ ΓΡΑΜΜΑ. ...ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΤΟΝ HΛΙΑ ΠΕΣΚΟΦ, ΑΔΟΛΟ ΤΕΚΝΟ ΤΗΣ AΓΙΑΣ
PΩΣΙΑΣ, ΜΑΧΗΤΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ OΚΤΩΒΡΙΑΝΗΣ EΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΚΟΜΑ –
ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΙ ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΡΟΟΡΙΖΟΤΑΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

AΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΛΥΠΑΜΑΙ: ΟΙ ΩΡΑΙΟΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΜΟΥ ΑΠ' ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΤΕΡΗΣΑΝ.

...ΚΙ ΕΔΩ ΠΡΕΠΕΙ Ν' ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ Η ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ...

...ΟΠΩΣ ΚΙ ΟΙ ΠΙΟ ΩΡΑΙΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ Μ' ΕΜΠΟΔΙΣΑΝ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΖΗΣΩ.

...ΚΑΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΜΕ ΛΑΜΠΟΝΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΒΡΙΣΚΑ ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΘΑ ΕΙΧΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...

ΓΙ' ΑΥΤΟ, ΣΑΣ ΛΕΩ, ΑΣ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕ ΛΙΓΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ
ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ...


Τ.Λειβαδίτης.....
2 3 στιχάκια που μου θύμισαν Zucco

Roberto zucco!

Πίσω από κάθε δολοφόνο κρύβεται μια αίσθηση, οι φόνοι είναι η καταγραφή της ύπαρξης του. Στην σκοτεινή κοινωνία του μικρού Σικάγου ψάχνει τώρα εξιλέωση ο Roberto Zucco, αόρατος ανάμεσα στους αόρατους...



"Ζω πάντα στο παρόν. Το μέλλον δε το γνωρίζω. Το παρελθόν δεν το έχω πια"
"Fernando Pesoa"

Κειμενο για το προγραμμα

Τα δύο προσχέδια μου για το κείμενο της παράστασης
βρίσκονται εδώ
και εδώ.

The Raven

The Raven

by Edgar Allan Poe
(1845)

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door-
Only this, and nothing more."

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow;- vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow- sorrow for the lost Lenore-
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-
Nameless here for evermore.

And the silken, sad, uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me- filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door-
Some late visitor entreating entrance at my chamber door;-
This it is, and nothing more."

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door;-
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore?"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-
Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore-
Let my heart be still a moment and this mystery explore;-
'Tis the wind and nothing more!"

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately Raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door-
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,
Ghastly grim and ancient Raven wandering from the Nightly shore-
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning- little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door-
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."

But the Raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered-
Till I scarcely more than muttered, "Other friends have flown before-
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never- nevermore'."

But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee- by these angels he hath sent thee
Respite- respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-
On this home by Horror haunted- tell me truly, I implore-
Is there- is there balm in Gilead?- tell me- tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us- by that God we both adore-
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."

"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting-
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;

And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted- nevermore!



'Ο,τι σας έρχεται στο μυαλό διαβάζοντας το έργο......πληροφορίες, κείμενα, τραγούδια, φωτογραφίες, ταινίες....σημειώστε το!